Service 1 Heading Here

princeton-97827_1280

Phasellus fringilla vehicula egestas. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Nam gravida porta tellus sit amet commodo.

Service 2 Heading Here

san-jose-92464_1280

Phasellus fringilla vehicula egestas. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Nam gravida porta tellus sit amet commodo.

Service 3 Heading Here

academic-2769_1280

Phasellus fringilla vehicula egestas. Class aptent taciti sociosqu ad litora torquent per conubia nostra, per inceptos himenaeos. Nam gravida porta tellus sit amet commodo.

Saturday, June 8, 2019

धौलागिरीको सेरोफेरो

धौलागिरीको सेरोफेरो---(कथा)

‘तिमीले मलाई साँचो प्रेम गर्छौ भने ममा विश्वास गर, तिम्रो विश्वासको समर्पणको अनुभव मलाई देऊ माइली...म तिमीलाई अति नै प्रेम गर्छु, मबाट धोका होला भनेर किन शंका गर्छौ ?...म तिमीलाई नै आफ्नो बनाएर छाड्छु...तिमीलाई आफ्नी बनाउन म आमाबालाई भन्छु,...आमाबा नमाने पनि चिन्ता नलेऊ, म तिमीलाई भगाएर भएपनि लान्छु, मेरी प्यारी भालइ...’

पक्कै यस्तै मीठा र चिप्ला प्रेमका कुरा गरी सिर्जे दाइले माइलीलाई फकाएका हुनुपर्छ अनि त्यसैले माइलीले पनि दाइमाथि नि:सन्देह विश्वास गरेकी हुनुपर्छ भन्ने मैले सोंचें नत्र परम्परागत संस्कारमा हुर्केकी एक सोझी चेलीले अविवाहित छँदै एक युवकको प्रेममा डुबी आफ्नो शरीर सुम्पन राजी कसरी हुन्थी र ? मर्यादित समाजमा हुर्केपछि समाजको मर्यादालाई पुरुषले भन्दा नारीले नै बढ्ता ख्याल गर्नुपर्ने हो खास तर जवानीको भेलमा चुर्लुम्म डुबेर आँखा नदेख्नेलाई के भन्ने अब ? ठेस लागिसकेपछि बल्ल दैलो देख्नेलाई के भन्नु अब ? एक मन त आफ्नै हेल्चेक्र्याइँले त्यसरी ठेस लागेकी युवतीलाई देख्दा ‘खुच्चिंग ! किन रोइस् मंगले, आफ्नै ढंगले’ भन्दै काखी पड्काउन मन लाग्छ तर म अरुको आँसुमा रमाउने त्यस्ती नीच त होइन नि | बस्, तिनको ठेस देखेर अब कसैका छोरीहरु त्यसरी नबिग्रुन् भनी कामना गर्छु |

धौलागिरी हिमालको काखमा अवस्थित सुन्दर ‘घ्याँसिखर्क’ गाउँमा प्रकृतिसित लुकामारी खेल्दै हुर्केकी मद-मस्त तरुनी माइली हिमाली सौन्दर्यले भरपुर एक सुन्दर युवती हुन् | नाम त उनको दिनमती हो तर तीन बहिनीमध्ये उनी माहिली चाहिं भएकीले सबैले उसलाई ‘माइली’ भनेर बोलाउँछन् |

घर त उनको कुइनेखानी गाउँ हो तर पोहोर दशैंताका उनी मेला लाग्न आफ्नी दिदीको घर ‘घ्याँसिखर्क’ गएकी थिइन् र त्यहीं नै उनी र सिर्जे दाइ दुई सोल्टी-सोल्टिनीको भेट भएको थियो |

सिर्जन प्रसाद छन्त्याल उर्फ ‘सिर्जे’ दाइ, काठमाण्डौंका मेरा ठूलोबा पर्ने टाढाका नातेदारका छोरा हुन् | हाम्रो पूर्ख्यौली गाउँ ‘घ्याँसिखर्क’ भएकोले र बाजे-बज्यै पनि जिउँदै भएकाले दसैं बिदामा उहाँहरु काठमाण्डौबाट र म पोखराबाट सपरिवार गाउँ गएका थियौं |

प्रकृतिको सौन्दर्यले शोभायमान धौलागिरी हिमालको काखमा अवस्थित ‘घ्याँसिखर्क’ गाउँमा म नजन्मेको भएपनि मलाई साह्रै प्रिय लाग्छ, सायद प्रकृतिप्रेमी भएकीले होला | मलाई फेवाताल किनारमा डुंगामा बसेर माछापुछ्रे हेर्दै कविता कोर्न जति मनपर्छ, उति नै गाउँको तारेभीरमा उतीसको मैदानमा बसी ऐंसेलु खाँदै, धौलागिरीलाई हेर्दै साहित्यका दुई-चार शब्द कोर्न पनि मनपर्छ | खै, सायद अन्तर्मुखी भएकीले होला म मानिसहरुसितको संसर्ग उति मनपराउँदिन |

एकपल्ट साँझतिर गाउँका ठिटा-ठिटीहरु दोहोरी खेल्न कान्छी बज्यैको घर-आँगनमा जम्मा भए | म पनि आफ्नो संस्कृति चियाउने हेतुले दिलुसित गएँ | त्यही भीडमा माइली र सिर्जे दाइलाई पनि देखें | माइली त कोकिलकण्ठी नै रहिछ, म पनि उनको आवाज सुनेर मन्त्रमुग्ध भएँ, कस्तो ठ्याम्मै लक्ष्मी न्यौपानेकोजस्तो तीखो स्वर, उसले गाएको ‘फूलमा भमरा..’ ज्यादै मनपर्यो तर त्यहाँ सबै ठिटा-ठिटीको जिस्किने चाला चाहिं मलाई पटक्क मनपरेन | म त साहित्यमा कोरिएका आदर्शको रुप खोजिरहेथें तर यहाँ पनि विकृती मौल्याएको देखेर नमज्जा लाग्यो | तर आजको यो उत्तर आधुनिकतामा मेरो पुस्ता अछुत भएर बस्न त पक्कै सक्दैन भन्ने सत्यतालाई मैले स्विकारें | त्यैपनि किन हो किन मलाई बैंसालु बात मनपर्दैन |

गीत गाउँदै गर्दा ठिटा-ठिटी खुब हाँस्दै जिस्किँदै थिए | ठिटाले जिस्किँदै ठिटीको हात समाउँथ्यो अनि ठिटी पनि मननपरेझैं तर रमाइलो मान्दै हात झट्कार्थी | दिलु पनि आफ्ना सोल्टीसित जिस्किँदै थिई, म उसको अलि पर बसेर बाल-ब्रह्मचारी सधुनीझैं बैंसालु क्रियाकलाप टुलुटुलु हेर्दै थिएँ | ‘कति जिस्केको होलान्, मोरा-मोरीहरु !’ मेरो मन बोल्यो, मलाई त झट्ट उठेर जाऊँ भयो तर एकछिन दोहोरी गेडीको जवाफ कस्तो आउने रहेछ भनी प्रतीक्षारत बसिरहें, सुनिरहें |

त्यस हूलमा सबै छुचुन्द्रा तर ममात्र मूर्तीवत थिएँ | मैले कसैलाई राम्ररी चिनेकी पनि थिइनँ, त्यसैले कोहीसित बोल्न वा हाँस्न पनि मलाई मनासिव लागेन | बरु तत्क्षण म सानामा गाउँ आउँदा यस्तै एकपल्ट दोहोरी सुनेको क्षण झल्झली सम्झें | त्यसबेला पनि ठिटा-ठिटीलाई औधी जिस्केको देख्थें, मेरो बाल-सुलभ मनले ‘किन यसरी जिस्कन्छन् होला ?’ भनेर प्रश्न गर्थ्यो अनि जिज्ञासु स्वभावका कारण मैले आमालाई सोधिहालें- ‘ममी, किन दोहोरी खेल्दा ठिटा-ठिटीहरु हात फाल्दै जिस्किन्छन् ?’ अनि आमाले ‘भोलिपर्सि तरुनी भइस् भने आफैं थाहा पाउँछस्’ भन्नुभएको थियो, त्यसैले अहिले बुझें तर म आफैं त्यही ड्यांगको मुला चाहिं भइनँ, किन-किन ?

फेरि त्यत्तिखेरै आमाले सुनाउनुभएको एउटा सत्य-चुटकिला याद आयो | मेरी आमा त्यस्तै १०/११ वर्षकी हुनुहुन्थ्यो रे तर अलि सिल्ली हुनुहुन्थ्यो रे | मंगले गाउँबाट केही ठिटाहरु तरुनी काँहिली बज्यैहरुसँग दोहोरी खेल्न आएछन्, बज्यैहरु ती ठिटाहरुदेखि लुक्न कान्छी बज्यैको घर गएछन् | लुक्नेबेलामा काँहिली बज्यैले मेरी ममीलाई देखेर ‘ए साँइली ! हामीहरु कान्छी बजेकोमा लुक्न गाछम्, ऐले त्यो मंगलेको केटाहरु आएर तँलाई सोध्यो भने “खै मलाई थाहा छैन” भन् है’ भन्नुभएछ अनि ममीले पनि आज्ञाकारी बालिकाझैं ‘ल’ भन्दै टाउको हल्लाउनुभएछ |

एकछिनपछि मंगले गाउँका केटाहरु आएछन् अनि तिनीहरुले ममीलाई सोधेछन्
‘स्यानू ! तिम्रो काँइलीआमाहरु कहाँ गयो ?’
अनि ममीले पनि अनभिज्ञताको स्वांग पार्दै भन्नुभएछ-
‘खै, थाहा छैन मलाई त... हाम्रो कान्छी बजेको घरमा लुकेछैन केरे |’

हाहाहा ! हामी दुई आमा-छोरी बेस्सरी हाँस्यौं अनि हाँस्दै मैले फेरि सोधें- ‘अनि के भयो नि ?’ ममीले भन्नुभयो- ‘मेरो कुरो सुनेर केटाहरुले चाल पाइहाल्यो नि अनि पछि काँइलीआमाले बेस्सरी गाली गरिन्- “ओइ साँइली, मैले तँलाई ठिटाहरुले सोध्यो भने ‘थाहा छैन’ भन् भनेको हैन, झन् किन हामी लुकेको कुरा भनिस् ?” अनि मैले रुँदै “मैले भनिनँ पो... मैले ‘थाहा छैन, कान्छी बजेकोमा लुकेछैन’ त भनेको नि” भनें | अनि काँइलीआमाले मेरो टाउकोमा प्याट्ट हिर्काउनुभयो, ‘तेरो टाउको ! ‘लुकेछैन’ भनेपछि थाहा पाइहाल्छ नि |’ अनि मैले टाउको सुम्सुम्याउँदै मनमनै ‘आँइ हो र ?’ भनें |’
 
यो कुरो सम्झेर म हाँस्न पुगेछु | आफ्नो हाँसेको ओंठ छोप्दै यताउति हेरें तर अरुहरु दोहोरी गीतको लयमै रमाइरहेकाले मेरो हाँसो कसैले चाल पाएन | सोंचें मेरी आमाले त्यतिबेला हँसिला-रसिला कुरा नगर्नुभएको भए सायद समाजका कथा टपक्क टिपेर शब्दमा उतार्ने कथाकार बन्न सक्दिन थिएँ होला | मलाई त्यतिविधि समाजको बारेमा थाहा छैन तर आमालाई थाहा थियो किनकि म त ‘पिंजडाको सुगा’, मलाई के थाहा बाहिरी संसार कस्तो छ भन्ने कुरा ? तथापि, मैले आमाकै मुखबाट संसार चिनें र त्यसैबाट नै आफ्नो कलममा मसी भरें | एक मन कुँडिन्छ, आमाको अनुपस्थितिमा, किनकि संसार चिन्ने कसी अब मेरो समीप छैन | तत्क्षण, आमालाई सम्झी अनायास मेरा आँखा ओसिला भएछन् तर झट्ट वरिपरी नियाल्दै आफूलाई सम्हालें |

‘फूलमा भमरा’ सकिएर अर्को गेडी गाउँदै थिए, मलाई अचानक ‘यानीमाया’ को याद आयो | यो हाम्रो समुदायको मौलिक गीत, अलि रुन्चे शैलीको भएकोले होला नयाँ पुस्ताले यसलाई अँगाल्न छोडिसक्यो | तै माया-पिरतीको बिछोडको विलापमा भन्दा मातृशोकको विलापमा मैले मनमनै एक हरफ ‘यानीमाया’ गाएँ | लगत्तै, मलाई खाम भाषामै दोहोरी फुर्यो |

प्राय: हाम्रो समुदायमा बोलीचालीमा मातृभाषा ‘खाम’ बोलिने भएपनि दोहोरीमा चाहिं ‘खस’ नेपालीमै गाउँछन् | त्यसैले मलाई चाहिं खाममै गाउनु राम्रो भन्ने विचार आयो | खाममा चाहिं गेयात्मक शब्द र अनुप्रासको जटीलता भएकोले त्यसमा नगाएको हुन सक्छ भन्ने अनुमान लगाएँ | ‘के साँच्चै खाममा दोहोरी हुन सक्दैन त ?’ भनेर मनमा आफैंलाई प्रश्न गरें अनि आफैंले ‘किन हुन्न ?’ भनी जवाफ दिएँ अनि खाम-गीत को सृजनामा दिमाग घुमाउन थालें | त्यहीं गाइएको गेडीलाई उल्था गरी परिष्कार गर्दागर्दा एक हरफ ठ्याक्क बन्यो-

‘राकोट क्हिउँरी
पिरै पिरये भारी मु, नये जिउरी |’
(राकोट खोलैमा,
पीरै पीरको भारी छ, मेरो जिउमा |)

त्यो जमातमा ठिटा-ठिटीहरुको हाँसो-ठट्टामा होस्टेमा हैंसे गर्दै म हाँसिनँ तर स्वैरकल्पनामा आफ्नै मौलिक भाषामा गीतको हरफ फुर्दाचाहिं ओठ कान-कानसम्म फैलिने गरी फेरि मुस्काएँ अनि अर्को सिंगो हरफ बनाउन दिमाग घुमाउन थालें | लगत्तै, माथिको गेडीसित मिल्ने अर्को हरफ फुर्यो-

हे... थाह्यारो कान्छा,
पिर्सिर नारा, मरेये देशरी,
पोलो र प्हकन चासिर हिन्लाई,
येम सुमये क्हेलारी |
राकोट क्हिउँरी,
पिरै पिरये भारी मु नये जिउरी ||
(हे... नजाऊ कान्छा,
छाडेर मलाई, अरुको देशमा,
सिस्नु र ढिंडो खाएर भएनि,
पुग्छ आफ्नै ठाउँमा |
राकोट खोलैमा.....)

म त आफ्नै कल्पनामा उडिरहेकी थिएँ क्यारे, एउटा ठिटो पो बामे सर्दै मेरो छेउमा आएर बोल्न थाल्यो, तत्क्षण अप्रत्याशित मेरो कल्पनाको दियो झ्याप्प निभ्यो |

‘ए साली त बल्ल हाँस्यो पो, क्या’न हो साली चुपचाप ? गीत गाऊ न साली |’     

तिनी अघि दिलुसँग जिस्किने युवक थिए | मुहार तिनको राम्रै थियो तर धेरै जिस्किने चाला मलाई राम्रो नलाग्नाले तिनको चिल्लो कुरा मनपरेन, त्यैपनि मीठै बोलें-

‘...मलाई त गाउन आउन्न नि भेना |’
‘आउन्न भनेर चुप बस्ने हो त ? गेडी नआए पनि यसो संगीसित मिलेर छोप न साली |’

तिनले सम्झाएझैं त गरे तर आँखा झिमझिम अनि जिऊ चंचल देखें, यस्तो मान्छेसित सोझो कुरा गर्दा पनि बंगाएर ठट्टामा परिणत गरिदिन्छन् भन्ने मलाई राम्रो हेक्का थियो, त्यसैले म त नसुनेझै गरी मुख अर्कोतिर फर्काएँ तर तिनी फेरि कराए-

‘ए साली ! तिम्ले त कथा कविता लेख्छौ रे, दोहोरी पनि लेख न |’

मलाई बोल्न मन थिएन तर उम्किने मनसायले छोटो उत्तर दिएँ- ‘अँ, लेख्छु |’

अनि म त त्यतिखेरै उठेर आएँ | आधा घण्टापछि दिलु पनि आई | अचेल त सबै विदेशिएकाले गाउँ त प्राय:युवाविहीन शुन्य नै हुने गर्छ तर दशैंतिर परदेश हिंडेका पनि बिदामा गाउँ फर्किने भएकोले गाउँकी तरुनीहरुले जिस्किने मान्छे र मौका पाउने रहेछन्, त्यसैले दिलु भन्थी- ‘आ ! वर्ष-दिनमा एकपल्ट भेट हुने भालइ, मामा भेनासँग अहिले नजिस्किए कहिले जिस्किने त नि ?’ मलाई आफ्नो समाजको शैली राम्रै थाहा छ, त्यसैले दिलुका कुरा मलाई ठीकै लागे, अनि स्वीकृतिस्वरुप ‘हो है’ भनी टाउको हल्लाएँ तर यसमा मेरो सहर्ष सहभागिता भने थिएन |

अँ त, म परिवारसँगै दशैं-बिदा सकिएपछि पोखरा फर्किएँ | त्यसपछि म फेरि आफ्नो पढाइमा व्यस्त भएँ | लगत्तै तीन महिनापछि समाजको हल्लीखल्ली गाइँगुइँ मेरा कानमा पनि पर्यो | कुरा बुझ्दा म अचम्मित भएँ | ती सिर्जे दाइले माइलीलाई गर्भ बोकाएका रहेछन् तर अहिले आएर गर्भको शिशुलाई स्वीकार्न इन्कार गरेछन् अनि त माइलीका आमाबा माइलीलाई लगेर न्यायको आशमा काठमाण्डौ गएछन् जहाँ धेरै दिनसम्म कचहरी चलेछ |

सिर्जे दाइले पहिले त टसको मस भई इन्कार गरे रे तर पछि बहसको आवेशमा गाँठी कुरो आफैले ओकलेछन्;

‘होइन, यो माइली मसित मात्र होइन अरुसित पनि सुत्छे, यो बच्चा मेरो नहुन पनि सक्छ के |’

तत्क्षण माइलीले सबैका सामु सिर्जेको गालामा झ्याम्म ठटाइदिइन् |

‘धोकेबाज ! तैंले मलाई झुटो मायामा फसाउनसम्म फसाइस्, अहिले आफ्नो जिम्मेवारीबाट भाग्छस् ! तैंले मलाई कहिले अरुसित सुतेको देखिस् ? लौ भन् ? यो बच्चा तेरो नभए प्रमाण देखा | तैंले ममाथि यत्रो अत्याचार गर्लास् भन्ने मैले सपनामा पनि सोचेको थिएन बुझिस् ? मैले त तेरो कुरामा विश्वास गरेर तँ फर्की आउलास् भनेर पर्खी बसेथें बुझिस् | तैंले यो बच्चालाई सबैको अगाडि स्विकारिनस् भने सुन् म पनि चुप लागेर अन्याय सहने केटी होइन के जा | म पनि कानुनको सहारा लिन सक्छु के, अनि देख्लास् तेरो बाउको ब्या...|’

बर्बर आँसु झार्दै माइलीले पनि साहससित हाँक दिइन् | अविवाहित अवस्थामै दोजिया भएपछि गाउँलेका तीखा वचनको धेरै सामना गरिन् उनले जसले उनलाई कठोर बनायो र नै त उनी अन्यायको विरुद्ध कटिबद्ध हुन सकिन् |

गाउँमा उनी अचानक साह्रै बिरामी परिन्, गर्भिणी बिरामी भन्ने उसलाई थाहा भएन | आमाबाले आत्तिएर उनलाई सदरमुकाम अस्पतालमा ल्याए तर सम्पूर्ण जाँचपछि डाक्टरले छोरी गर्भवती भएको कुरा बताएपछि ती दु:खी आमाबाको
सम्पूर्ण धरातल नै भासियो | उनी त दुई दिनदेखि बेहोश थिइन्, त्यसैले झट्टै उनले थाहा पाइनन् | पछि उनको होश आयो, त्यसबखत आमाले उनलाई झक्झकाउँदै गालामा बजाउँदै सबैकुरा बताइन् अनि त्यो पुरुष ‘को हो ?’ भनी सोधिन् | उनले रुँदै बताइन्, त्यो पुरुष त उनको नजिकैका सोल्टी सिर्जे दाइ थिए | पछि सिर्जे दाइलाई फोनमा बल्ल-तल्ल सम्पर्क भएछ | माइलीको कुरा सुनेपछि सिर्जेले दाइ उनलाई सहर्ष स्विकार्नु त कहाँ हो कहाँ, झन् नराम्रो वचन दिएछन्, ‘के रे ? के भन्छे यो मोरी, दबाई खानुपर्थेन ? सुद्धि न’भाकी बेत्ताल्नी... खुरुक्क लाएर एबोर्सन गर्, म तँलाई पैसा पठाम्ला |’

यस्तै के-के फलाकेपछि माइलीलाई रीस उठ्यो, फोनमै दुवै धेरै बेर बाझे | अन्तमा त्यस गर्भलाई बचाउने उनलाई पनि कुनै रहर भएन अनि त्यसैले रीसमै गर्भपतनको खर्च पठाइदिन भनिन् |

तर उनको विडम्बना, गर्भपतन हुन सकेन किनकि यसबाट उनकै जीवन जोखिममा पर्नसक्थ्यो | यो सम्बन्धमा डाक्टरले नै ‘नाइँ’ भनेपछि पुन: सिर्जे दाइकै दैलोमा टेक्नुको विकल्प रहेन | गाउँमा जतासुकै कुरा फिंजिसकेको थियो, यस अवस्थामा कुन मुख लाएर गाउँ फर्किनू ? बरु छोरीलाई जसरी भएपनि त्यही केटाको हातमा सुम्पिदिने अठोट माइलीका आमाबाले लिए, त्यसैले ती तीनैजना काठमाण्डौ गए |

माइलीले कानुनको सहारा लिने भनेपछि बल्ल सिर्जे दाइको सातो गयो अनि उसले केही नरम स्वरमा भन्यो-

‘...ठीक छ, यदि यो बच्चा फागुनमा जन्म्यो भने मेरो रहेछ भनी स्विकारम्ला नत्र म स्विकार्नेछैन |’

बस्, हाम्रो समुदायको यो कचहरीले सिर्जे दाइको यही भनाइलाई अन्तिम रूप दियो अनि बच्चा नजन्मिउन्जेल सिर्जे दाइको परिवारले माइलीलाई पाल्नुपर्ने भयो | तर विडम्वना भनौं न, छट्टु सिर्जे दाइले यस्तै परेपनि माइलीलाई बेहोर्न नपर्ने कदम चालिसकेका थिए | मतलब, माइली बेनीबाट सपरिवार आउनुअघि नै उनले बुटवलकी अर्कै एउटी राम्री ठिटीलाई भगाएर ल्याइसकेका थिए अनि त्यतिन्जेलसम्म ती नव-वधु घरमा भित्रिसकेकी पनि थिइन् | त्यसैले माइलीको बच्चा बेहोर्न परेपनि उनकै घरमा राख्ने सम्भावनाचाहिं रहेन | स्वयं माइलीले पनि त्यहींचाहिं कुनै पनि हालतमा नबस्ने निर्णय सुनाइन् | फलस्वरूप, उनलाई पोखरामा सिर्जे दाइको काकाको घरमा सारियो |

पछि फाल्गुन महिनाको मध्यतिर उनले बच्चा जन्माएको खबर सुनियो र यसैबाट बच्चा सिर्जे दाइकै रहेछ भन्ने पुष्टि भयो | मलाई सिर्जे दाइको बानी त पहिल्यै थाहा थियो | धनी बाउको बिग्रेको छोरो, गल्ली-गल्लीमा केटीलाई मोटरसाइकलमा राखेर घुमाउनु उनको ठूलो सोख थियो | अंग्रेजीमा विशेष उपमा दिनुपरे तिनलाई ‘प्लेब्वाई’ भन्दा अतिशयोक्ति हुन्न | तापनि तिनी जस्तै भएपनि मेरो टाउको दुखाइको विषय भने थिएन किनकि न मलाई त्यस्ताको संगत नै मनपर्छ, न आचरण नै | वास्तवमा त्यस्ताको चंगुलमा पनि तिनै ‘प्लेगर्ल’ जस्ता केटीहरु नै फस्छन् भन्ने मलाई थाहा थियो, त्यसैले तिनीहरुको आचरणमा आपत्ति जनाउने कुरा आएन तर धौलागिरी हिमालको काखमा फूलेकी फूललाई समेत उनले बिब्ल्याँटो पार्दा चाहिं मलाई पनि रीस उठ्यो | हुन त यसमा दुवैको गल्ती छ तर समाजले ज्यादा माइलीकै गल्ती देख्यो अनि सिर्जे दाइचाहिं मजाले निस्कलंक जीवन जिउँदै छन्, हैट ! यो हाम्रो पितृसतात्मक समाज ! यहाँ नारी उत्पीडनका कैयौं कथा छन् जो न लेखिएर सकिन्छ, न पोखिएर सकिन्छ | बस्, शब्दमा पीडा र चित्कारका आवाज बुलन्द पारेर सबलाई घच्घचाउनु मात्रको विकल्प छैन यहाँ |

‘त्यसले समात्न खोज्दा किन इन्कार गरिनौ त लाटी ?’ भनी मैले सोध्दा माइलीले नारीत्वको आफ्नो सोझोपन बताइन् |

‘म पोर्लकिनी ! त्यसले मलाई ब्या गर्छु, मैलाई लान्छु भन्यो नि कान्छी, त्यसको जाली मायामा मैले आँखा देखिनँ...हुँहुँ...|’

भेटमा यसो भनी उनी धेरैबेर मेरो काखमा घोप्टिएर रोइन् | मैले उनलाई ‘जे हुनु थियो भइसक्यो, अब नरोऊ’ भन्दै सम्झाएँ | उनले मलाई गाउँमा भकिम्लो, हलहले, अमल्छी, चुत्रो र जन्मन्तरोको स्वाद चखाएको क्षण झल्झली सम्झें अनि उनको पीडामा मेरा पनि आँखा अनायास रसाए |

त्यसैबखत झल्झली मलाई एघार कक्षामा पढेको लीलबहादुर क्षेत्रीको ‘बसाईं’ उपन्यास याद आयो | उपन्यासका पात्र ‘रिकुटे’ र ‘झुमा’ क्रमश ‘सिर्जे’ र ‘माइली’को चरित्रसित मेल खायो |

मलाई थाहा छ, हाम्रा नेपाली साहित्यका सामाजिक उपन्यासले समाजका विकृतिलाई कथावस्तुमा उनेर सही संदेश दिन्छ वा सिकाउँछ | त्यसलाई पाठ्यक्रममा पढ्ने किशोर-किशोरीको घैंटामा घाम पक्कै पनि लाग्छ, त्यसैले सिर्जे दाइले पनि त्यो उपन्यास पढेको भए मति खुल्थ्यो कि भन्ने सोंचें | तर वास्तवमा त्यसो हुँदैन, किताबदेखि दस हात पर भाग्ने मान्छेले उपन्यास के पढोस् | पढ्न त उनले पनि कलेजमा पढे होलान् तर सब बिर्सिए वा ‘रिकुटे’कै पक्षमा उभिए |

जे होस् माइलीजस्ताहरुले बेलैमा होश नपुराए यो क्रम घरिघरि नदोहोरिएला भन्न सकिन्न | रिकुटेकै खोल ओढेर कति पिशाचहरुले गाउँकी सोझी चेलीलाई विदेशी कोठीमा बेचेका छन् | धन्न, हाम्रै धौलागिरीका चेलीचाहिं यसरी छलिएका छैनन् र भविष्यमा छलिंदा पनि नछलिउन् भन्ने कामना गरें |

नि:सन्देह, जमाना उत्तर-आधुनिकतातर्फ उन्मुख छ तर हाम्रो समाज जसले अविवाहितलाई यौन स्वतन्त्रता दिंदैन, यो समाजलाई म ‘पुरातनपन्थी’ वा ‘रुढीग्रस्त’ को संज्ञा दिन्न किनकि त्यसो गर्नु भनेको त पश्चिमा छाडा संस्कारलाई संघारैमा स्वागत गरेसरह भइगयो नि, बरु यो त हाम्रो सभ्य संस्कारको मूल सद्गुण हो भन्छु | यो समाजले सामाजिक मर्यादा उल्लङ्घन गर्नेलाई तिरस्कार गर्छ र त्यो व्यक्ति आँसुको आहालमा डुब्छ तर उसको त्यही आँसुले त अरुलाई सभ्यताको पाठ सिकाउँछ | यो सन्दर्भमा हेर्ने हो भने पुरुषभन्दा नारी नै पीडित हुन्छे किनकि समाज पितृसतात्मक छ तर यसमा नारीवादको नारा घन्काएर नारीलाई पीडा दिन पाइन्न भनेर म भन्दिनँ किनकि जसले जे रोप्छ, त्यसले त्यसकै कटनी गर्नुपर्छ | यस मानेमा म त भन्छु, नारी नै होशियार रहनुपर्छ र पुरुष आफै तह लाग्छ |

हो, यदि माइली सोझी भएपनि होशियार रहेकी भए सिर्जे दाइजस्ता पुरुषले उनको सोझोपनको फाइदा उठाउन पाउने थिएनन्, यसमा माइलीको अबोधपन देखी चुक्चुकाउनुबाहेक केही गर्न सकिन्न | जे होस्, जे हुनु थियो, त्यो भइसक्यो, अब माइलीको जीवनमा ‘बसाईं’ उपन्यासको ‘मोटे कार्की’जस्तै फेरि अर्को कुनै सत्पुरुष आउन सकोस् भन्ने कामना गर्दै मैले आफ्ना विचारका ज्वारभाटालाई सामसुम पारें |

(समाप्त)
-अरुना छन्त्याल ‘मिमोसा’

द्रष्टव्य:-

भालइ: छन्त्याल खाम भाषामा ‘सोल्टिनी’ |

Friday, March 1, 2019

आमाआमा------(कथा)

आमा------(कथा)
धन्यवादी भई, उहाँको ढोकाभित्र पस्नेछु, आँगनभित्र, प्रशंसासाथ,
भन्नेछु यो त्यही दिन हो, जो उहाँले बनाउनुभो,
खुशी छु, उहाँले खुशी पार्नुभो...
आज म परमप्रभुप्रति धन्यवादी भई यो भजन आनन्दले पुलकित भई गाउँदैछु | अस्पताल जानेबेला जति समय लाग्छ, आउनेबेला पनि त्यति नै लाग्छ, आज आउनेबेला झन् ट्राफिक जामले गर्दा अलिक बढि नै समय लाग्यो तर मनमा उल्लास भरिएकोले मनमनै भजन गाउँदै-आउँदै गर्दा मलाई यही बाटो छोटो लाग्यो | यही बाटो म धेरैपल्ट आँसु, निराशा, सन्देह र छटपटी बोकेर हिँडे तर आजजस्तो सिमलको भुवासरि हलुको भएर फुरुंग-फुरुंग फुरुंगिदै कहिल्यै पनि हिंडेकी थिईनँ, प्रभुलाई धन्यवाद होस् |
अब्राहमकी पत्नी साराहलाई बाँझी हुँदासम्म कस्तो पीडा भयो ? त्यो म जान्दछु किनकि मैले पनि त्यस्तै भोगें | विवाह भएको पाँच वर्षसम्म पनि सन्तान नहुँदा सासुले श्रीमानलाई सुटुक्क अर्की ल्याउन सल्लाह दिएको मैले नै सुनें | मेरो श्रीमानले पनि आमाको मन राख्न हो कि के हो ? ‘अझै एक वर्ष पर्खौं, अझै नि भएन भने म त्यसतर्फ सोंचूँला नि आमा’ भने, मलाई त त्यो कुरा सुनेर श्रीमानप्रति र आफैंप्रति रीस जाग्यो, ‘ए ! के रे ? अर्की ल्याउने रे ? मलाई बच्चा पाउने मेसिन मात्रै नठान, कमजोरी तिम्रै किरामा छ भनेको सुनेनौ डाक्टरले ? आफैं थारो भएर आइमाईलाई मात्र बाँझी नदेख बुझ्यौ ?’ भनी सासुकै अगाडि मुख फालिदिन मन थियो तर मैले आफूलाई सम्हालें, अर्की ल्याउने भए ल्याउन्, १० वटी ल्याउँदा पनि थारोको थारै भएपछि बल्ल सुद्धि आउला नि भन्नेजस्तो पनि लाग्यो तर आइमाई-मन न हो, मन त्यसै-त्यसै कुँडियो अनि त्यस रात श्रीमानसित नबोली रोएरै बिताएँ |
बिहेअघि श्रीमानले गरेको प्रेम र बाचा सबै एक-एक गरी सम्झें तर त्यतिखेर ती सब वाहियात लागे | मानिसको प्रेम समयसँगै बदलिन्छ भनेको सुनेथें, हो रहेछ भन्ने लाग्यो | मैले आफू रोएको आवाज दबाए पनि श्रीमानले थाहा पाएछन्, ‘किन के भो तिमीलाई ?’ भन्दै भित्तातिर फर्केर सुँकसुँकाइरहेकी मलाई कोट्याउन थाले अनि त निकै बेरसम्म आफ्नो भक्कानो रोकेर बसेकी म ह्वाँह्वाँ नै रोइदिएँ, रुँदै मनको पीर पोखें पनि,
‘सन्तानको रहर तिमीलाई मात्र हो र, मलाई पनि छ ... मेरो गर्भ बसेन भनेर तिमीले ममाथि सौता हाल्ने सोचिसकेछौ होइन ?”
मेरो कुराले उनले अघि आमासित भएको कुरा मैले सुनेछु भन्ने चाल पाए र स्पष्टिकरण दिन थाले, ‘हेर, मैले आमाको मन राख्न मात्र त्यसो भनेको हुँ, तिमीलाई थाहै छ, आमा अलि पुरातन विचारको हुनुहुन्छ, म तिमीलाई प्रेम गर्छु, मेरो मन बुझ न, मबाट दोस्रो बिहे कहिल्यै हुनेछैन, त्यसै चिन्ता नलेऊ प्रिये |’ उनले यति भनेपछि मन अलिकति थामियो र निदाउन सकें |
लामो समयपछि एकदिन मेरी झापाली बालसखालाई भेटें | उनी मेरो घर सोध्दै-खोज्दै आएकी रहिछन् | उनको साथमा अत्यन्त मायालाग्दी टुकुटुकु हिंड्ने सानी छोरी पनि थिई जसलाई देखेर मेरो वर्षौंदेखि कुण्ठित सन्तानको रहर फेरि एकपल्ट जुर्मुरायो तर म विवस थिएँ, म लाचार थिएँ | तै आफ्नो बाल्यकालदेखिकै अति मिल्ने साथीलाई वर्षौंदेखि थलिएर बसेको आफ्नो यो सारा वेदना पोखें, निरुपाय भएपनि मैले भिजेको परेली पुछ्दै सोधें, ‘म के गरूँ बिन्दु ? समाजको दवाबले उनले अर्की ल्याए भने म त जिउँदै मर्छु क्यारे |’
मेरो व्यथा सुनेपछि उनले मलाई अंगालो हालिन् र सान्तवना दिइन्, ‘नरोऊ ईशा, तिम्रोनिम्ति आशा छ, तिमीले यो बाँझोपनबाट मुक्ति पाउन सक्छौ |’ मलाई सोझो सान्तवना मात्र दिने मित्रहरु त धेरै नै थिए तर त्यसरी बिन्दुलेझैं आशा आजसम्म कसैले पनि दिएको थिएन | मलाई जीवनमै पहिलोपल्ट बडो ताजुप लाग्यो, उनले मलाई आशा छ र मेरो यो समस्याबाट मुक्ति छ भन्ने कुरा सुन्दा पनि त्यसै-त्यसै कताकता आशा जागेझैं भयो | म सारा डाक्टरी र धामी-झाँक्रीको उपचार गर्दा-गर्दा दिक्क भइसकेको मान्छे, बिन्दुले भनेको त्यस्तो आशा र छुटकाराको उपाय के रहेछ भनी जान्ने उत्कट लालसा जाग्यो र उनलाई सोधें, ‘ओहो ! के साँच्चै तिमीले भनेझै मलाई अझै आशा छ कतै ? कसरी, कुन उपायले मैले यो समस्याबाट छुटकारा पाउन सक्छु ?’
त्यसपछि हो, मैले उनको मुखबाट जीवनमै पहिलोपटक संसारका मुक्तिदाता येशु ख्रीष्टको बारेमा सुनें | म अचम्मित र खुशी दुवै भएँ अनि तत्कालै प्रभुलाई पछ्याउँछु भन्ने निर्णय लिएँ | जानेबेलामा बिन्दुले मेरोलागि स्वर निकालेर प्रार्थना गरिदिइन्, ‘प्रभु ! यो तपाईकी छोरीलाई सहायता गर्नुस्, संसारले यिनलाई नि:सन्तान भनी हेपेको छ, तपाई यिनको पीडा जान्नुहुन्छ | प्रभु ! यिनले जानी-नजानी गरेका पाप क्षमा दिनोस् | यिनलाई साराहको दिन फिरेझैं फेरि हराभरा पार्नुहोस् ताकी यिनलाई खिसी गर्नेहरुले तपाई साँचो परमेश्वरको महिमा देखुन् अनि तिनीहरुको खिसीटिउरी बन्द हुन सकोस्, आमेन |’
बिन्दुले यसरी मेरै मनको वेदना पोख्दा मेरा आँखाबाट आँसुका धारा बगे | ती अन्जान परमेश्वरले मेरो वेदना पक्कै पनि सुन्लान् भन्ने आशा गरें | बिस्तारै म बिन्दुसँगै मण्डली जान थालें अनि लगत्तै श्रीमानलाई पनि ख्रीष्टमा विश्वास गर्न हौसाएँ | बिन्दुकै गवाही सुनेर हामी प्रभुमा आयौं, उनी पनि पहिले थुप्रै वर्ष बाँझी रहेर समाजको अपहेलना सहेकी रहिछन् तर पछि परमेश्वरले उनको गर्भ भरिदिएका रहेछन् | उनको गवाही सुनेर मैले नयाँ आशा र रंगिन सपना देख्न थालें |
तै, परमेश्वरले हाम्रो विश्वासको जाँच लिने इच्छा गर्नुभएछ; विश्वासी भएको पूरा दुई वर्ष नि:सन्तान नै रहें | त्यतिन्जेल फेरि निराशा र आँसुले गाँज्यो, जोरीपारीले ‘ठीक्क पर्यो त्यल्लाई... चोक्टा खान गएकी बूढी, झोलमा डुबी’ भन्नुसम्म भने तर मैले आफ्नो विश्वास त्यागिनँ, परमेश्वरको इच्छा मेरो कोखलाई बाँझै राख्नु छ भने मैले के गर्न सक्छु र ? सर्वशक्तिमानको इच्छालाई बदल्न सक्ने म को हुँ र ? नानी पाए नि खुशी, नपाए नि खुशी हुनुपर्छ म !’ भन्ने दृढ अठोट मनमा आयो |

त्यसैताका हो, मेरा मनमा विचारका अनगिन्ती ज्वारभाटा उर्लेका | झट्ट, आफ्ना जन्म दिने आमाबालाई हुर्केर ठूला भएपछि घरबाट निकालिदिने वा वृद्धाश्रममा छाडिदिने निर्दयी सन्तानबारे सम्झें | कति दुःखले आफूले जन्मायो, हुर्कायो, जान्ने-सुन्ने बनायो, आफ्नै गाँस काटेर त्यो सन्तानलाई खुवायो-पियायो, अन्तमा बुढेसकालमा त्यही सन्तानले आफूलाई बोझ ठानी त्याग्ने ? उफ् ! त्यस्ता निर्दयी-अबुझ सन्तान हुनुभन्दा त बाँझै रहनु कति हो कति राम्रो | मेरै भाइ यस्तै सन्तानको एउटा ज्वलन्त उदाहरण जो हो, मैले यो कुरो कस्तो मज्जाले भुलेकी | छोरोको आशमा ५ छोरी लहरै जन्मेपछि अनेक पूजापाठ-भाकल गरी मेरा आमाबाले एउटा छोरो पाए | एउटै छोरो भएकोले मेरा आमाबाले उसका सबै रहर पुराइदिए | हामीले पनि हाम्रो सानो भाइ भन्दै पुलपुलाउँदै हुर्कायौं | उसले छोरीहरुले पढ्न नपाएको महँगो बोर्डिंग स्कूल पढ्न पायो, महंगा-महंगा लुगा लाउन र मीठो खान पायो तरे पनि ऊ आमाबाले गर्व गर्नसक्ने गतिलो छोरो भएन | १० क्लासमा ३ चोटी गुल्ट्यो अनि एउटी नक्कलीलाई भगाएर ल्यायो, त्यही नक्कलीसित पल्केर जोइटिन्ग्रेले एकदिन बाबालाई अंश माग्यो | आफूले त्यत्रो माया दिएर हुर्काएको छोरोले अन्तमा आफू जिउँदै हुँदा अचानक त्यसरी अंश मागी छुट्टिएर बस्छु भनेपछि बूढा बाबालाई हृदयघात भयो र उहाँले तत्कालै संसार छाड्नुभो |
अनि त्यसपछि त झन् के चाहियो, पहिल्यैदेखि पैतृक सम्पतिमा आँखा गाडेको छोरोले ‘यो घर-जग्गा सबै मेरो हो’ भन्दै राज गर्न थाल्यो र निरिह आमालाईसमेत घर बस्न दिएन | निर्लज्ज प्रकारले उसले ‘तिम्रै प्यारी छोरीहरुसित बस’ भन्दै आमालाई घर छोडी जाने हुकुम दियो | त्यस रात आमा रुँदै मेरो घरको ढोकामा आइपुगेकी थिइन्, मेरा श्रीमान मेरो भाइजस्तो नभएकोले आमाले मकहाँ शरण पाइन् तर आमा यहाँ धेरै दिन बस्नुभएन | घरमा सासु-ससुरा छँदै थिए, सायद आफ्नै घरबार भएकी हामी छोरीहरुसँग बस्न आमालाई अप्ठ्यारो लाग्यो होला, उहाँ आफैं एकदिन ‘पशुपति वृद्धाश्रम’ जानुभो | पहिलोचोटी उहाँलाई भेट्न जाँदा मेरो भक्कानो छुट्यो तर उहाँले शान्त भएर मलाई सम्झाउनुभो, ‘नरो साइँली, किन रुन्छस् ? मेरो भाग्यमा यही लेखे रै’च, केही छैन, तँ पीर नगर्, म शान्तिमै छु | बस्, तैंले मैलेजस्तो भोग्न नपरोस्, यही चाहन्छु |’

आमाले ‘तैंले मैलेजस्तो भोग्न नपरोस्’ भन्नुभएको सम्झें, सायद त्यस्तै नियति भोग्न नपरोस् भनेर नै म बाँझी भएकी हो किझैं लाग्यो अनि प्रभुलाई प्रार्थना चढाएँ, प्रभु ! मेरो भविष्य तपाई जान्नुहुन्छ भन्ने म जान्दछु | यदि मेरो सन्तानले पनि भोलि बुढेसकालमा मलाई बोझ ठानी त्याग्छ भने चाहिन्न मलाई त्यस्तो सन्तान, म आजीवन बाँझै रहेर तपाईमा खुशी रहनेछु, येशु प्रभुको नाउँमा आमेन !’
फेरि अर्कोतर्फ, आमाको त्याग र ममतालाई नबुझ्ने निर्दयी सन्तानबारे सोंचिरहँदा कता-कताबाट झट्ट मलाई गाउँकी मेरी राँइली फुपूको याद आयो | उनलाई सम्झनेबित्तिकै ‘हैट ! आमा भनेर सबै ममतामयी-त्यागी हुन्नन् पो बाबै’ भन्न मन लाग्यो अनि एकताका निर्दयी आमा भएकी उनले नै विवाहपछि पाँचओटासम्म सन्तानकी आमा बन्न पाउने सौभाग्य पाएकोमा मलाई कताकता बेस्सरी डाह लाग्यो | मलाई थाहा छ, विश्वासी भएपछि डाह गर्नुहुन्न तर मानवको पापी स्वभाव न हो, मैले चाहेर पनि डाही नहुन सकिनँ |
म र काँइली आमा एकदिन मकै गोडेर घर फर्कंदै थियौं, काँइली बज्यैले एक्कासी ‘आँई ! तो राँइली खै ?’ भनी सोध्नुभो, मैले ‘अघि नै मलाई पेट दुख्यो भनेर घर गइन्’ भनें तर बज्यै खंगरंग तर्सिएझैं तर्सिनुभो, ‘ए आँबोई ! तेल्ले काहीं नानी त फालेन ? हिन् त हिन्, तेल्लाई खोज्न जाम् |’ मलाई त बज्यैले के भन्नुभएको भन्ने केही थाहा भएन, त्यत्तिकै लुखुर-लुखुर उहाँको पछि लागें |
मैले फुपूले पेट दुख्यो भनेर छोडेको ठाउँ देखाइदिएँ, त्यसको अलि पर उन्युघारीतिर भुइँभरि रगत लत्पतिएको थियो, उन्यु र घाँसमा लत्पतिएको त्यही रगत पछ्याउँदै जाँदा अलि पर एउटा खन्युको रुखमुनी मासु र रगतको डल्लोझैं एउटा वस्तु फालिएको देख्यौं | म त अन्जान थिएँ क्यारे, बज्यै चिच्याउनुभो, ‘ए आँबोई ! मैले भनेको होइन ? त्यो रन्डीले यहाँ नानी फालिसकेरैछ...’ भन्दै बज्यै त्यो मासुको डल्लोनजिक जानुभो अनि छेउछाउबाट काठको एउटा लामो सिन्का खोजेर त्यो मासुको डल्लोलाई सिन्काले कोट्याउनुभो अनि त्यो डल्लो ‘च्याँ...’ गर्दै रोयो |
बज्यैले ‘ए बारा ! नानी जिउँदै रैछ’ भन्नुभो अनि आफ्नो पटुकीले पुछपाछ गर्न थाल्नुभो, नानीलाई पुछ्दा बज्यै फेरि चिच्याउनुभो, ‘ए आँबोई नि ! तो डंकिनीले नानीलाई मार्नै ला’रैछ’ | मैले यसो हेरेको त आमा हो ! नानीको नाइटोमा त स्याउँ-स्याउँ औंस्याहा परिसकेको रहेछ, ती किरा बज्यैले पापिनी आमालाई सराप्दै सिन्काले कोट्याएर निकाल्नुभो अनि त्यही पटुकीमा बेरेर घर ल्याउनुभो | त्यो नानी चार दिन बाँच्यो अनि मर्यो, कति राम्रो, हेर्दै रहरलाग्दो छोरो थियो तर निर्दयी आमाको कोखमा जन्मेकोले त्यो नानीले हुर्कन पाएन च्व...च्व..च्व |
म अलि ठूली बुझ्ने भएपछि आमालाई सोध्दा फुपूले बिहे नहुँदै भुँडी बोकेकी रहिछन्, नानीको बाबु विदेशिसकेको भएपनि कचहरी बसेर सासु-ससुराले उनलाई बुहारी स्वीकारेका रहेछन् | फुपूचाहीं नानी जन्मिनेसम्म माइतमै बस्न थालिछन् | जवानीको रंग चढेर अन्धो भएर उनले जुन पुरुषको पेट बोकेकी थिइन्, नि:सन्देह त्यही पुरुषसित जीवनभर सँगै बस्ने मन उनलाई थिएन, त्यसैले त नानीलाई जन्मिनेबित्तिकै मरोस् भनेर वनमा फालिदिएकी | ती फुपू कस्ती पापिनी आमा ! तर फेरि तिनै फुपूकी आमा (काँइली बज्यै) कस्ती ममतामयी आमा ! आफ्नै छोरीले फालेको शिशुलाई उहाँले चार दिनसम्म आफ्नै साथमा राख्नुभो | त्यैपनि फुपूले आफ्नो बच्चालाई फुटेको आँखाले पनि हेरिनन् | म नानीलाई खेलाउन जाँदा बज्यै नानीलाई भैंसीको दूध चम्चाले खुवाउँदै आँखा तर्केर हिंड्ने छोरीलाई गाली गरिरहनुभएकी हुन्थिन् | उनले सम्बन्ध गाँसेको पुरुषसँग पक्कै पनि उनको गहिरो प्रेम थिएन, त्यसैले त उनी अर्थात् फुपूका श्रीमान अर्थात् नानीको बाउ, लाहुरबाट बिदामा आउनुभन्दा केही दिनअगावै फुपू त गाउँकै अर्को ठिटोसित पोइल गइन् | हैट, कतिसम्मकी पुरुषलम्पट स्त्री हुन सक्छे आइमाई पनि, उफ ! त्यस्ती आइमाइले पनि ‘आमा’ हुन पाउनुपरेको, मैले त गर्दिनँ भन्दा पनि डाह गरें | अरु त अरु, नानी फालेकी त्यही आमा भनाउँदी फुपूले अर्को लोग्नेबाट लस्करै चारवटा जन्माउँदा तर मचाहिं बाँझीको नै बाँझी रहँदा विधातादेखि म कम्ति आक्रोशित भइनँ, लाग्यो विधाताको अघि आफ्नै नानीलाई जन्मिनेबितिकै जंगलमा फाल्ने आमाभन्दा पनि म पो बढ्ता पापिनी रहेछु, मलाई विधाताको यो क्रुर प्रहार देखेर साह्रै रीस उठ्यो तर म त बेकारको निर्जीव ढुंगालाई पो विधाता मान्दै आफ्नो आक्रोश पोखिरहेकी रहेछु अनि त ढुंगाले के बुझोस् मेरो पीडा ? त्यो ढुंगा थियो, त्यसैले त्यसले मेरो पुकार कहिल्यै सुनेन, अहँ सुन्दै सुनेन |
धेरै पछि साँचो परमेश्वरलाई चिनें जसको अघि आफ्नो आक्रोश पोख्दा म उल्टो हलुङ्गो र आनन्दित भएँ | यो कस्तो बदलाव ममा कि म रित्तो भइकन पनि भरिएको अनुभव गर्न थालें, हल्लेलुयाह !
अर्कोतर्फ, चारवटा सन्तानकी आमा भइसकेर पनि लोग्नेसहित सबै सन्तानलाई त्यागेर आफ्नै देवरसित पोइल जाने मेरी संगिनीकी आमालाई सम्झें अनि लोग्नेले खाडीमा दुःख गरी कमाएको पैसा झ्वाम पारेर नानीलाई समेत त्यागेर नाठासित पोइल जाने माइलीलाई सम्झें | ‘आमाको नाउँलाई कलंकित पार्ने यस्ता आमाहरुलाई देखी रीस उठ्यो अनि म त त्यस्ती होइन नि, तब किन मैले खडेरी खेप्दैछु प्रभु ?’ भनी म धेरै कहालिएर रोएँ र अन्तमा एकदिन प्रभुले मेरो पुकार सुनेर देखाउनुभयो |
यसको साथै, आफ्नो स्तन बिग्रिएला भनेर आफ्नै नानीलाई स्तनको दुध नखुवाउने आमालाई देख्दा मलाई कन्सिरी नै तात्ने रीस उठेको थियो | त्यो आमा नातामा मेरी भाउजू पर्थिन् | एकदिन हामी नातेदारकै बिहेमा भेटेका थियौं | पोखरा सहरमा हुर्केकी एक नम्बरकी नक्कली भएकीले होला ती भाउजू आफ्नो सुन्दरता जोगाउन आफ्नै सन्तानको नैसर्गिक अधिकार खोस्नसमेत पछि परिनन् | मेरी नन्दले आफ्नो थुन बाहिर निकाली आफ्नी छोरीलाई चुसाएकी दृश्य अचम्म मानेर ती भाउजूको छोरोले हेर्दै थियो | ती दुवै नानीहरु भर्खरै तोते बोली फुटेका थिए, त्यो दृश्य एकछिन टोलाएर हेरेपछि त्यो फुच्चे सरासर आफ्नी आमाको छेउमा गयो र आमाको छाती छुँदै भन्यो- ‘ममी ! मलाई पनि यो दिनू न, ऊ पिंकीको ममीलेजस्तै...|’ त्यसपछि रीसले आगो हुँदै भाउजूले छोरोलाई गालामा चड्कन दिएको देखियो, गालि गर्दै पिन्कीलेझैं दूध खायो भने रोगी भइन्छ भन्ने झुटो कुरा सिकाउँदै फकाउन खोजेको प्रयास गरेको पनि देखियो | म छक्क परें, त्यो छोरो भोलि ठूलो भएर आफ्नी आमालाई सम्मान गर्ला कि नगर्ला ?  
‘सुन्दरता के स्त्रीको स्तनमा हुन्छ ? परमेश्वरले सन्तानलाई चुसाओस् भनेर दिनुभएको स्तन कस्तो मानसिकता बोकेर नचुसाएको ? के वेश्यावृत्ति गर्ने हो र ? वा ब्रह्माण्ड सुन्दरी बन्ने हो र ? तै तैंले आजसम्मै नचुसाएका तेरा स्तन हेर्दामा आकर्षक छैन बुझिस्, नझोल्लिएको बरु होला तर त्यो गान्निएर भद्दा बेलुनझैं पो देखिन्छ बुझिस् ? तँलाई आफ्नो जिऊ घटाउने सोर चाहिं छैन तर दुधको चिन्ताचाहिं लागेछ, हो ? तेरो भैंसीजत्रो जिऊलाई भैंसीजत्रै थुन झुन्डेको छ जुन सन्तानलाई नचुसाएपनि बलिउडको सुन्दरीको जस्तो फिटिक्कै छैन बुझिस् बरु सन्तानलाई चुसाएकी मेरी नन्दका स्तन उनको जिऊसँगै आकर्षक छन्, थुक्क मोरी ! तँ आमा हुँदै होइनस्...’ भनेर धित मर्नेगरी हपारीदिउँझैं भइरा’थ्यो तर आफ्नो अवस्थाले मलाई रोक्यो | यस्तै निर्दयी आमालाई देख्दा हो, मेरो मन नमीठो गरी कुँडियो जहाँ म त्यो विधातादेखि फेरि रिसाएँ जसले आफ्नो स्तन चुसाउन हिच्किचाउने स्त्रीको कोख भरिदियो तर मेरो रित्तैको रित्तै राख्यो | ‘धिक्कार मलाई’ भन्दै भित्रभित्रै म कहालिएँ |
मेरी नन्द र ती भाउजू सँगसँगै एउटै नरसिंग होममा सुत्केरी भएका थिए र नन्दलाई सुत्केरी अवस्थामा स्याहार गर्न मलाई सासुआमाले उनीकहाँ (पोखरा) पठाउनुभा’थ्यो | अस्पतालमा मैले ती भाउजूको त्यस्तै चर्तिकला देख्दा म भित्रभित्रै कहलिएँथें; नाबालक नानी आमाको दूध पाउन रुँदा उनले बोतलको नकली निपलसहितको पाउडर दूध नानीको मुखमा जोतिन् | पक्कै मानिसको बच्चाले जन्मनासाथ आमाको काख र छातीको दूध छुट्याउन सक्छ होला, तब त त्यो नानीले सुरुको केही घण्टा बोतलको दूध खाँदै खाएन, नानीले बोतलको दूध नखाउन्जेलसम्म ती निर्दयी भाउजूले नानीलाई कहालिएर रुन दिइन् | ‘हेर न निरु, छोरो रोयो के, अलिकति तिम्रै दूध खुवाऊ न’ भनेर लोग्नेले फकाउन खोज्दा ‘म खुवाउन्न भनेर पहिल्यै भन्या होइन ? सुरुमा नखाको हो, एकछिन यत्तिकै रुन देऊ, भोक साह्रै चर्केपछि आफै खान्छ बोतलको दूध’ भनी झर्किंदै बोलिन् | आफ्नो नानी रुँदा आमाको छाती चर्किन्छ रे, त्यो नानी रुँदा उसको आमाको त होइन बरु मेरो पो छाती चर्क्यो | उनको लोग्ने भनाउँदो पनि कस्तो रहेछ कुन्नि, स्वास्नीले दुध नचुसाउँदा केही नभन्ने, के थाहा ?  सायद त्यही लोग्नेले नै नचुसाऊ भनेको पो हो कि ? अरु त अरु, घरमा सासुले पनि ती उत्तर-आधुनिक बुहारीको ढिपीलाई जित्न सकिनछन्, त्यस्तिलाई त मेरी सासुजस्ती कडा हुकुमी सासुआमा पर्नुपर्ने तर ठीक उल्टो देखेर मलाई आरिस लाग्यो |
तर जे होस्, प्रभुले मेरा विगतका ती तमाम छटपटी र आक्रोश मत्थर पारिदिनुभएको छ | आज मेरो गर्भमा पनि फूल फूलेको दुई हप्ता भयो भन्ने अत्यन्त खुशीको कुरा अस्पतालमा सुनेर आएँ | म त असमयमै मेनोपज भयो कि भन्ठानेर भारी मन लिएर अस्पताल गएकी थिएँ तर म हलुङ्गो न हलुङ्गो सिमलको भुवाभन्दा पनि हलुङ्गो मन लिएर फर्कंदै छु | विगतका कुराहरु मनमा खेलाउँदा-खेलाउँदै कतिखेर जाम खुलेर गाडीले मेरो गन्तव्यस्थल पुराइसकेको रहेछ, खलासीको ‘कोटेश्वर ! कोटेश्वर !’ भनेर चर्को स्वरमा कराएको सुनेर बल्ल म झस्किएँ अनि हलुङ्गो र आतुर मन लिएर प्रभुलाई धन्यवाद दिंदै ओर्लिएँ |
बसबाट ओर्लेपछि घर पुगुन्जेल बाटाभरि मैले इसहाककी आमा ‘साराह’, एसाव र याकुबकी आमा ‘रेबिका’, युसुफकी आमा ‘राहेल’, शिमशनकी आमा र शमुएलकी आमा ‘हान्ना’लाई सम्झिएँ जोहरु बाँझोपनको कष्टदेखि गुज्रे र अन्तमा परमेश्वरको कृपाले महान ‘आमा’ बने | मलाई पनि परमेश्वरले तिनै आमाहरुको कोटीमा राखिदिनुभएकोमा मेरा हर्षाश्रु खसे | आँखाको डील भरिएर गालामा झरेका आँसुलाई चुन्नीले पुछ्दै गर्दा मेरा मनमा गलाती ४:२७ को वचन बोलियो, ‘हे नजन्माउने बाँझी आनन्द गर ! हे प्रसवपीडा थाहा नपाउने, मन खोलेर कराऊ किनभने पति भएकी स्त्रीको भन्दा त्यागिएकी स्त्रीका सन्तान धेरै छन् |’ बाँझी साराहलाई परमेश्वरले सान्तवनास्वरूप प्रतिज्ञाको जुन वचन दिनुभएको थियो, त्यही वचन मेरो हृदयमा चुलिएर आउँदा मेरा अश्रुधारा साउनको भेलझैं भएँ जहाँ म रोएकी त नसही तर म गजबले दन्तलहरसहित मुस्कुराएकी पो थिएँ, हल्लेलुयाह !

(समाप्त)   

Thursday, February 14, 2019

My testimony

I did have actually jotted down my testimony in fragments in various reminiscences of mine. However, I haven’t written the full details about how I was led to Christ. So, here it is, ‘My full testimony’

 Although the vine mayn’t bloom,

 Although my life wouldn’t get any better,

 I’m determined to be glad in Him,

I’m determined to believe only Him.

There was this hymn in Nepali Hymn book numbered 504. In the beginning years of my conversion, this hymn would always pierce my heart whenever it was sung in the church. I would reason myself, ‘I had actually come to Christ in the hope of my bodily improvement but now how can I be glad if I don’t get the physical progress? I do believe in Him but due to my present circumstance, I can’t be glad in Him at all. No, I can’t. Never!’

My desire used to be able to walk or run like normal people. I thought if I would be able to walk, all my shattered dreams would re-awaken & I would be able to manifest my ability but to tell the truth, my desire never really matched with God’s. So, I remained restless. I easily forgot the Words which Christ spoke before His crucifixion, ‘ O my Father, if it be possible, let this cup pass from me: nevertheless not as I will, but as thou wilt.’

In fact, I never wanted to understand God’s desire or I did try but I got impatient fearing for the failure of my selfish desires. I would grumble with the Lord, ‘How can I be glad if you don’t want me to be able to walk? When will be the right time if it hasn’t arrived yet? After I turned old? But if it did happen at that time, I won’t be, by no means grateful towards You. Why? Because the healing obtained during the time of getting wrinkles won’t be useful rather than the present time of studying, working or earning. No, instead take me away right now. I don’t want to live longer till my age ripens being a physically disable like this. Nowadays, I fear from even committing suicide as I used to intend to before I knew You. I have finally found You through many jolts; I have known You but yet, I haven’t known the art of life. My heart is still today just as restless as it was yesterday. Oh Lord, when will I ever be free from this disturbance?’

But as it is written in Ecclesiastes that there is time for everything, I now think there was once  also this time for my restlessness looking back to which I think I now have crossed through a huge hill & have finally reached to a peaceful place. Therefore, I’m writing this testimony of mine today with the utter reverence & dedication to the Lord to write or tell all about which I assure I didn’t have the ink in my pen before. If somebody would ask me for my testimony, I would feel awkward & would be hurting inside somewhere. The reason was that I used to think my testimony was still incomplete & I would assume it will only be complete after my physical healing & then only I thought I could jot it down. But, praise God for I have felt my testimony complete today in this same situation & I have found the ink for my pen to jot it down. Hallelujah!

I was bright in my study since childhood. My dad would praise me in front of others & would encourage me to become a doctor in the future. I would respect my parent & would take it as my duty to fulfill their dream. That was why, I had made only the study as the aim of my life. I used to spend most of my time in studying rather than playing or enjoying. I can say, I had fallen in love with books since childhood because I already used to understand the value of time. I would assume that the present time was to study & so I shouldn’t waste it. So, I used not to play much with my friends. Let alone enjoying with friends, there used to be always books & pen on my hand. I used to secure the second position in my class & so, my goal used to be to secure the first position. I used not to quarrel with anyone; instead I would endure silently if anyone ever scolded or hurt me but to my dismay, life is cruel after all, destiny made me suffer the punishment as if I did everything wrong in the past.

My eyes started to become weak since I attended grade-5 due to which I had to use powerful spectacles. As the use of spectacles is common, it didn’t become a matter to worry for my weak eyes but after I started in grade-7, my ears too started becoming weak; friends began teasing me & it happened to be difficult for me to hear & understand the teacher if had to sit at the last seat as a result of seat-rotation system. In the beginning, I hesitated to tell my teachers about my problem out of embarrassment. Due to the hearing problem, I started to seclude myself & shed tears since that tender age of thirteen. I used to cry asking, ‘God! Why I’m suffering like this?’ although I was ignorant of the true God. However, after time passed, I pulled myself together & kept on concentrating my focus on my study. After many check-ups, the doctor told me that my ear-nerve is dried-up so complicatedly that it can’t be treated. To add more, I couldn’t even use the hearing aids no matter how the modern technology is highly sophisticated. Surely, it made me sad to some extent but I didn’t allow the sadness engulf me. I mustered my courage consoling myself that my hearing impairment wouldn’t be a barrier to my study. After that, I told my teachers about my problem & they helped me by making me sit always on the front bench. By doing so, the weakness of my ears couldn’t obstruct my study.

As time passed as I entered in grade-8, both of my legs started weakening. I would lose the balance on my legs while walking or I would totter clumsily prior to stumble & fall. I was growing very anxious all alone wondering what actually was happening to me. One day while walking to school, I got hit by a motorbike. I wasn’t hurt physically by that accident but I was badly hurt at my heart. I wailed before my parent after returning home which when they persuaded me to get me treated in a good hospital. My mom also sought the shamans to treat me. They would say that one of my friends was a witch & since she was jealous of my talent in study, had practiced sorcery against me & this would sometimes make me think to be somewhat true because I would myself feel an invisible power that was trying to obstruct me from the progress in my study. Anyway, I wasn’t really intending to allege a friend as a ‘witch’ out of superstition. However, I did seek the solution for my problem through the shamans themselves but since my problem was never solved, I grew irritated from them too. Had I known about Christ who can break free the bondage of Satan in the meantime, I wouldn’t have suffered the worst until now but… who would have ever told me about the savior at that time that I might have known Him?

But I didn’t let that invisible power win over me although it tried to obstruct my study. I would defy it saying, ‘Although you try hard to torment me, know that you can’t defeat me at all.’

While remembering the time when I heard about Christ for the first time, I remember about my classmate ‘Mala Gurung’. We were studying in grade-9 back then. My legs were growing weaker & stress had begun to haunt me. In the same course of time, I told her about my worries as she was my best friend. She thought for a moment after hearing me & said, ‘I see there’s a solution for your problem but…’ I immediately asked her, ‘But what?’ She spoke hesitatingly, ‘But I’m afraid you may get angry, so.’ I was surprised, I assured, ‘No, I won’t get angry. Pray, tell me what can be the solution?’ Then she answered, ‘If you believed in Christ, you can be healed.’ I knew she & her family were Christians but after I heard her answer, I got not angry but laughed taking it as a funny answer. I said laughing, ‘Haha! What are you saying? Is only your Christ powerful? Know that our Hindu gods & goddesses are also powerful.’

How foolish & ignorant I was back then that I was thinking God, who was the real Father as an outsider whereas those idols, the real outsiders as my own?

However, my friend neither disagreed with me nor expounded her opinion any further. (Perhaps, she kept silent because I laughed) Later, as I desired to know more, I asked her myself, ‘What actually made you believe that Christ can heal or hear the implore? Can you tell me about any incident followed by your faith in your family?’ And then, she began telling me about an incident, “One night, when we all were sleeping, my youngest sister woke up suddenly crying in pain. She wailed, ‘Aah mummy! An insect has entered in my ear & it’s hurting me.’ Now what to do, we all were absent-minded for a moment. Then immediately dad told, ‘Let’s all pray!’ we began praying saying ‘May the insect come itself out of her ear,’ & in a moment, that insect really came out itself.”

It gave me goose-bumps hearing her story as if I was hearing a strange & amazing story for the first time in my life. In fact, I didn’t believe her at all but I asked whether we can also read the Bible & attend the church. Yes, she answered that anyone can read the Bible & attend the church if he/she desires and then, I didn’t know why but the desire to attend a church developed inside me (But I had actually kept the intention to satisfy my query regarding their faith & God by asking many questions to the church leader there). After that, I requested her to take me also along to her church the next Saturday which she gladly agreed.

Next Saturday, she came on bicycle to take me to the church. I was ready to go with her. I asked my mom for her permission, ‘Mom, I’m going to the church with Mala. I want to see how it looks like. May I?’ but after hearing me, she hesitated, ‘Oh! Why to join with a different religion? No need.’ Since mom refused, I also lost my desire to visit the church because I used to obey my mom. So, I apologized to Mala & told her to go alone. She got slightly irritated, ‘I had gladly come here to pick you but now, you say you won’t go. Ok, it’s ok, bye!’ After that day, I never talked about Christianity with Mala nor did I go church. It can be said that the path of salvation got closed for me since then.

I still regret while remembering that day. I think I wouldn’t have suffered this worst disability if I had come to Christ sooner. My mom also regretted for not letting me go attend the church with Mala for the first time. However, who knew we were also the chosen ones who knelt at last before Christ after suffering from too much tribulations.

And when my S.L.C. examination was approaching, my writing hand also began to grow weak as a result of which I began to worry if I wouldn’t be able to finish my 3 hours exam and so it happened. I couldn’t secure the distinction because my hand didn’t let me to write the answers of all questions despite my knowing. However, I didn’t allow my sadness engulf me. I strengthened myself being determined to do better in college. But to my dismay, my disability worsened & I couldn’t do any better in college. However, I passed grade-12 fairly and after we immigrated to Kathmandu, I also joined for the Bachelors level but I had to quit after second year due to my more & more worsening disability. I remained unhappy for a long time for having to quit studying but thanks to God, I later realized that I shouldn’t think study as the only basis for my life & that the biblical education is more important than the worldly education.

By God’s grace, I got to study theology through online system staying at home. Earlier in my desperation, I would think it would be better if I had spent my precious time enjoying or playing rather than studying so that I would be satisfied just thinking about the nostalgia but nowadays I don’t think so. I think if I hadn’t studied diligently, I wouldn’t be rich in vocabularies & I would never be a writer who can write about the nature of this society in words. It was indeed the right thing, how much I studied, I studied just for God to be a matured writer lest I would have also gone stray & stuck in the quagmire of sin. Ergo, I’m thankful to God for my disability because due to it, I’m able to keep myself from the lustful desires otherwise I would have grown arrogant after being a scholar & no doubt, I would have run far away from God.

I used to feel it also better to die than remain confined within the four walls of my room. back in those desperate times, I wasn’t able to control my negative thoughts. I always tended to think negatively because those negative thoughts had really rooted inside my heart. This continued even after coming to Christ until I crossed over the hill of miseries of my life. Thanks be to God for He never forsook me in those hours of agony; instead He held my hand & helped me pass that hill, hallelujah! And nowadays, I’m amazingly changed in such a way that I think only positive; I no longer think myself despised even by God but instead I feel His love each & every moment. In the past, I would also think it would be better if I was born a disable so that I wouldn’t have any dream which could make me sad if got shattered. Oh! It was indeed my foolish thought. Today, God has already shown me beyond the walls of my room & made me realize that an inborn disable has to suffer even more than me. If I had been an inborn disable, no doubt, my parents wouldn’t have provided me good education & I wouldn’t have been able to study as much as I desired. In other words, I would also have to struggle so hard as Jhamak Ghimire[1] just for the light of the education. All the more, I couldn’t stop myself thanking God when I got to know about a sister named Amrita Gyawali who had lost her parents & suffered from the spinal cord injury in an accident since she was one & a half years old but is now an independent activist for the people with disabilities. Seeing her, I was grateful to God because I have a caring & supporting family & I have danced & played till I grew disable but Amrita! She had never been able to walk since the toddler’s age nor she knows the feeling when the sole touches the ground but in spite of this, she is courageous which made me bow in obeisance towards her. So now, I don’t harbor any negative thoughts at all otherwise, I would have thought it better to not be able to tread on the ground since the toddler’s age so that I wouldn’t remember the nostalgias of me dancing or playing & get hurt. Such negative thoughts, I have already thrown out of my mind & the credit for this goes to the Lord of positive thoughts.

I heard the gospel for the second time in Kathmandu when I was at a college to give my Bachelors second year’s exam. I was provided the ground floor’s office room.  An aunt, who was working there as a cleaner, probably saw me holding hands with dad & being escorted there. She, one day, when I was waiting for my dad to pick me after the test, she told me about Christ. She questioned about my disability & I told her in nutshell. She then told me that Christ can heal me if I came to him & she suggested me to visit the church. After hearing her, I felt an immediate urge to throw away my old belief & come to Christ because my disability had made me shed rivulet of tears by that time. I was frustrated from the doctoral as well as shamanic treatment & so, I was seeking for a mighty God who can heal me.  I really felt as if I had found the long longed divine being after hearing that aunt’s words. But, one thing stopped me from deciding to choose God’s path & that was that I knew I would have to leave the Hindu belief & tradition if I came to Christ and then & there, I was a so-called lover of traditions. So, it hindered me to the path of salvation. Anyway, I assured her, ‘Ok, I sure like to attend the church but I don’t know its location.’ She then gave me her phone no. saying, ‘This is my phone no. Do call me on Saturday morning. I’ll come pick you up & take to the church.’ She also handed me some gospel tracts along with her contact number. Further, I also asked her, ‘If, by chance, I couldn’t get healed even after coming to church, can I leave the religion then?’ she laughed in negation, ‘Oh no! You can’t leave God.’ My heart got caught with a selfish  thought which assured me that there is no benefit in following such a religion which can’t cure me at all.

Returning home, I asked mom if we can follow Christianity & she answered, ‘It would be better if only you could be healed.’ After this, I began reading the gospel tracts. In fact, I had read such tracts before too but I didn’t get to read about Jesus’ healing in those tracts. So, I was never attracted to Christianity because I couldn’t find what I desired. Although I heard about Jesus’ healing from that aunt, I didn’t find anywhere written about the same thing in those tracts which she gave. Instead, there were strange quotations with numbers with the head-title written as ‘The way to be free of sin’ and there were the assurance written as ‘We all are sinners in this world & we need the salvation.’ Those very assurances would evoke an immediate irritation within me because I used to reason myself, ‘No, I’m not a sinner. Why, when did I ever steal? Did I ever kill anyone? Did I ever wish ill of others? Then, how am I a sinner? Why do I need salvation?’ Eventually, these irritations would lead me not to take heed to the words written on the tracts. Perhaps, I would have heeded & read interestedly if there were written ‘The way to healing’ but since there were written otherwise, I grew frustrated. I used to wonder why do the Christians try to promote their religion? What do they gain from it? But now, I have understood the reason that it is because God Himself has commanded the believers to evangelize the world reaching every far & corner and what a wonder, I myself has become an evangelist at present. Many people also don’t understand why I have become an evangelist but I pray for them that may their wisdom also discover the reason as I did.

Then, long time passed; I neither developed again the interest to visit the church nor did I ever contacted the aunt. On the midway, indeed there were many people who told me about Jesus’ healing but I was there adhered foolishly saying, ‘I don’t mind dying instead but I’ll never ever leave my ancestral traditions & religion.’

On the other hand, I later found out that my parents were also evangelized by a granny & she had also asked them to come to Christ. And although they were intending to come to Christ, they couldn’t do it soon because of the ancestral traditions. By that time, my youngest brother had also been disabled like me and we all were frustrated from the medical & shamanic ineffective treatment. To add salt on the wound, my dad also got in a road accident & got his left leg broken. In addition, the youngest brother became mentally sick & the second brother also fell sick of jaundice. When the whole family fell sick, it was very difficult for my mom to endure the pain. She would go to the roof alone at night after sending us all to bed & she alone would shed rivulet of tears imploring God. She realized later, those idols weren’t the One who heard her cry but He was indeed God, the Almighty Jesus Christ.

Every shaman who visited us used to say that a certain god is angry with us & so, we need to worship & sacrifice it to appease it. Oops! Had there been a single god to appease but there were too many. If one was appeased, another would get angry & if the another one was appeased, the other one would get angry. It was really frustrating. Our health wasn’t improving even a bit & my mom had to do all the household chores for the shamans & guests from cooking to serving them home-made alcohol. As it was an old tradition to prepare & serve the alcohol at home, my mom wanted to be free from this obligation somehow. She was desperately seeking someone to rely on because of the burden in the family. In that time of desperation, the same evangelist old granny again visited our house & she told that a preacher from the States had come & asked us to attend the gospel seminar & hear his preaching. We were feeling as if all the doors around us were closed but a door felt to be opened a little after we heard from granny & then, not caring for whatever happens, we whole family went to attend the gospel seminar.

There, I felt so strange & wonderful. I had actually thought the numbers of Christians might be few but no, I was absolutely wrong. There the big lawn was fully crowded with people. Seeing all of them clapping, dancing & singing with delight made me feel as if I had entered in a different world. My parents got impressed hearing the preacher’s sermon there & we accepted Christ as our personal savior on the very day. That was around September 2007. I got to read a lot about Jesus’ healing only after I got to read a Bible which made me feel that I found out the thing for which I had longed for long. Since then, I started growing in Christ with new hope & new dreams. I began to see everywhere around me beautiful & my heart began to be filled with joy.

For the first time, I received the New Testament Bible from our pastor. He told me, ‘First finish this New Testament. After this, you’ll get the whole Bible.’ As I was always an engrossed bookworm, I was very delighted to see the Holy Bible to read for the first time. After our pastor left, I began opening the Bible. Before I started reading the first chapter, my then mind pondered, ‘What may be written in here? What if there are any bad admonitions?’ As I had already somewhat known about the western life through TV or magazines, my narrow mind had assumed that all the westerners are Christians & since I had seen their lifestyle quite an overly strayed or vulgar, I foolishly assumed that perhaps the Bible itself teaches to do so to them. I saw them quite lacking true love & I would not take it as the right thing when they seemed to accept the divorce & remarrying act as a common thing. So, my dull mind mistook in the beginning, ‘Perhaps, the Bible itself has appreciated divorce & remarriage’ because I thought I saw couple remarrying multiple of times at church but it wasn’t true at all; I myself was badly mistaken there. More ridiculous thing is that because of such a stupid mind of mine, I not only expressed my curiosity as ‘What may be written in the Bible? What if there is written something bad?’ before starting to read the Bible but also decided not to accept any wrong as right if I ever found any wrong thing there. Only after this decision, I opened the Bible.

I started reading thoroughly. Many things, I couldn’t understand but as a whole, I found out that the Holy Bible is strictly against the vulgarism & also divorce. I realized the westerners are so strayed only because they haven’t read or followed the Bible. I had foolishly thought there might have been written words supporting divorce & multi-marriages but no, I found out at last that the Bible is the ideal facsimile which my inner soul had already drawn and then, I was so happy & eager to read & understand it more & more.

God has made the human being in His own form since the beginning, so we already bear some of His qualities. Ergo, I could already decipher between right & wrong even before reading the Bible. For this very reason, it is said that the gentiles have no written form of Law but it is already written in their hearts.  Once, one of my friends asked me so as to test me, ‘The Law indeed only came during the time of Moses but why didn’t Joseph commit adultery when was pulled by his master’s wife?’ I then answered, ‘It’s because God has already put the Law inside our hearts, whether the written Law has come or not, Joseph’s heart already knew that it is sin to betray one’s own master who fully trusts on him. So, he didn’t commit adultery.’ Ergo, I say that such a person who remains farther from adultery, murder, theft or corruption is a lot nearer to God’s kingdom. It is only such that our prayers should be always for them that they may know the true God soon.

After a year of receiving Christ, we all took baptism. Till then, I have been again started to become desperate because my physical disability worsened more than before. My youngest brother also remained the same instead of getting any healing. Due to this, my heart began to ache badly; my fellow believers themselves started to doubt upon my faith. They would say, ‘Hey! You haven’t fully believed on God. Somewhere you may be still doubting. So, you aren’t healed till now. Throw away your doubts.’ Oops! Always these kinds of humiliating suggestion! I would ask God in tears, ‘Lord! What do I lack in my faith? Why am I not being healed? What do I do? Please answer me. I believe that you can heal me even just by blowing some air, so why do you give place to the others to doubt upon me? Why don’t you touch me & bring the miracles as in the Bible? Or do you also despise me because of my disability? This world does despise but what hope is left for me if you despise me too? It’s enough. Please take my soul right away. I don’t want to live in this world being the subject of mockery. Why to live being a burden to others if my dreams are never to be fulfilled? I might not be even deserving to enter into heaven but please Lord, just make me stay beside its door like a beggar but please make me free from this world. What can I do beside eating or drinking? After all, life is not just eating or drinking, is it? It’s far better to die than live a vain life like this.’ Etc.

I would remain restless harboring such desperate thoughts. I really thought God want to exclude me making me an exception & I was sure that I would never get to smile pleasantly in this life. And so, every time whenever I attended the church & they would start singing that 504 numbered hymn, I would sink under many questions. I would question the Lord, ‘Lord! You know that I have come to you with the hope to get better. So, please tell me how would I rejoice without getting any better?’ The verses in the hymn ‘Whether my life gets any better or not…’ would feel as if they were mocking or poking me.

As time passed by, the youngest brother slept developing severe diabetes, not to speak the disability & mental sickness. I became disappointed with Lord. On top of that, I grew weaker, became unable to walk by holding hands & so, my mom began giving me piggyback while going toilet. I was growing desperate & gloomy but in the meantime, I got Mr. Nick Vujicic’s autobiography ‘Life without limits’ which taught me how to be happy & hopeful even in destitution.

It was only after reading that book that my heart got transformed & it was only since then, I could sing joyfully, ‘Whether my life gets any better or not…’ but no sooner had I developed my positive thoughts, my mom’s breast cancer relapsed. Although we prayed, fasted & hoped for her healing, she too finally slept. Oh my life! It again got darkened & I almost stopped being hopeful in the Lord. I also stopped praying after the tragedy. I saw it useless to pray when our desire can never meet God’s desire. I was sure that I might have committed some great a sin which God doesn’t want to forgive me but lets me be tormented.

No wonder, I was angry with God after mom’s death but I couldn’t continue to be angry because God taught me a great lesson from this tragedy. I went to stay at a disables’ home for two months to sooth my saddened heart. Then & there, I saw the world I had never seen that made me repent before God & ask Him for forgiveness. God showed me that I’m not only the one suffering in this world, I’m not alone & I’m not so fragile who can’t do anything. I indeed saw many other people who were more disable than me. Seeing them, I mustered the courage to struggle in my life & live it to the fullest. I began praising God each & every moment there. Hallelujah!

Well, I must confess one thing before ending my testimony here. For a long time, I couldn’t acknowledge the value of Christ’s sacrifice on the cross because I wasn’t able to accept the fact that His sacrifice was for the eternity of our soul. And there, I used to value the body over the soul. I was always shedding tears for the body but I was ignorant for long that we should indeed shed tears for the soul & not for the body. I was stupid & selfish because I was harboring despair being unable to walk but now, I can straightforwardly say, ‘What if I can’t walk? I can indeed spread the gospel far & wide through my pen. However, I may not be able to win a soul in Christ but I can add the strength in the faith of a believer.’ And today, I can feel the pain on the cross of Christ in my every body parts for I know now how it really aches and so, I now value the Lord’s sacrifice on the cross as extremely great & high.

In fact, we can’t be the Lord’s good children if we didn’t ever suffer from any miseries in this life, can we? God has now calmed the hurricane of my life & I feel His blessings showering over me. I keep on smiling all the time nowadays that I myself get amazed seeing my changed behavior. God, who taught me the best lesson of life by making me realize that I’m not alone, has given me the strength to confront any troubles in my life with all smiles. I wouldn’t be able to utter ‘Thank you Lord!’ when I was suffering in the past but now I can smile ear to ear & say gratefully, ‘Thank you Lord’ although my plans & desires may shred in pieces like a broken glass for I truly trust Him now that I believe if He closed one door in my life, He will surely open another even better one for me. And so, I’m living in this world with this everlasting hope.

Thus, I can finally assure that I’m HEALED (not physically but spiritually). Hallelujah!

(THE END)


[1] A Nepali writer who is paraplegic with cerebral palsy but has struggled to write with her leg.